Ζοζέ Μουρίνιο

Image

Μια συνέντευξη του Ζοζέ Μουρίνιο στον τεχνικό διευθυντή της UEFA Άντι Ρόξμπουργκ στο επίσημο newsletter των προπονητών της UEFA.

Η αλματώδης άνοδος του Ζοζέ Μουρίνιο δεν έγινε τυχαία, αλλά ήταν το αποτέλεσμα του ταλέντου, της εξυπνάδας, της έντονης επιθυμίας, της πολύχρονης μελέτης του ποδοσφαίρου, και της απόκτησης εμπειριών σε κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες.

Μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του, πήγε στην Σκωτία για να παρακολουθήσει την σχολή της Βρετανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ( τότε ήμουν προπονητής στην Εθνική Σκωτίας και διευθυντής του προπονητικού προγράμματος).
Μετά από το διάστημα που ήταν προπονητής σε ομάδες υποδομών στην Πορτογαλία, ξεκίνησε να εργάζεται για πολλά χρόνια ως βοηθός του Μπόμπυ Ρόμπσον στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην Πόρτο, και στην Μπαρτσελόνα

Στην Βαρκελώνη όταν έφυγε ο Ρόμπσον ήταν για 4 χρόνια βοηθός του Λούις Φαν Γκάαλ προτού ξεκινήσει την καριέρα του σαν πρώτος προπονητής της Λεϊρία. Τον Ιανουάριο του 2002 ανέλαβε την Πόρτο και το καλοκαίρι του 2004 πήγε στην Τσέλσι.
Οι τίτλοι του είναι οι εξής:

• Με την Πόρτο:
• 2 πρωταθλήματα Πορτογαλίας: 2002-2003, 2003-2004.
• Σούπερ Καπ Πορτογαλίας: 2003
• Κύπελο Πορτογαλίας : 2002-2003
• Κύπελο ΟΥΕΦΑ: 2002-2003
• Τσαμπιονς Λιγκ: 2003-2004
• Με την Τσέλσι:
• 2 πρωταθλήματα Αγγλίας (2): 2004-2005, 2005-2006
• Αγγλικό Λιγκ Καπ: 2004/05
• Κομιούνιτι Σιλντ : 2005

1) Τι σας ώθησε για να γίνετε προπονητής;

Το μεγαλύτερο κίνητρο ήταν το ίδιο το ποδόσφαιρο και όχι η προπονητική. Κάθε παιδί που αγαπάει το ποδόσφαιρο θέλει να γίνει παίκτης. Νόμιζα ότι μπορούσα να γίνω ποδοσφαιριστής, ίσως όχι ένας από τους κορυφαίους. Παράλληλα ο πατέρας μου ήταν προπονητής και το ποδόσφαιρο ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.
Σπούδασα στο αθλητικό πανεπιστήμιο και από εκεί και πέρα όλα έγιναν με σταθερά βήματα.
Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να γίνεις μεγάλος ποδοσφαιριστής, αλλά λατρεύεις να μελετάς το ποδόσφαιρο, την αθλητική επιστήμη και την μεθοδολογία και μόλις φτάσεις σε μία συγκεκριμένη ηλικία καταλαβαίνεις πως αγαπάς την προπονητική και γενικότερα θέλεις η ζωή σου να σχετίζεται με το ποδόσφαιρο.

Τότε χάνεις την επιθυμία σου να γίνεις παίκτης και αρχίζεις να εξοικειώνεσαι περισσότερο με την ιδέα του να γίνεις προπονητής.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά λατρεύεις την ιδέα του να είσαι προπονητής μιας ομάδας μέσα στο γήπεδο.
Μου αρέσει η άμεση επαφή με τους παίκτες, η μεθοδολογία, οι ασκήσεις, η ανάπτυξη των ιδεών, η ανάλυση του παιχνιδιού και η προσπάθεια της βελτίωσης των ποδοσφαιριστών και της ομάδας.
Όταν δουλεύεις σε αγγλικό σύλλογο εμπλέκεσαι και σε άλλους τομείς όπως είναι οι ακαδημίες, και η συμμετοχή στο συμβούλιο της ομάδας γεγονός που μου αρέσει.
Λατρεύω όλες τις πτυχές αυτής της δουλειάς και σε αυτό το σημείο έχω φτάσει βήμα-βήμα.
Ξεκίνησα στην Πορτογαλία ως προπονητής ομάδων με παίκτες ηλικίας κάτω των 16 ετών και όπως γνωρίζεις όταν τελείωσα τις σπουδές μου ήρθα στην Σκωτία στα τέλη της δεκαετίας του 80, και παρακολούθησα τις μεθόδους σου οι οποίες με βοήθησαν να σκέφτομαι με διαφορετικό τρόπο.
Image

Για παράδειγμα τα παιχνίδια σε γήπεδα περιορισμένων διαστάσεων που αναπτύσσονται τα στοιχεία της τεχνικής, της τακτικής, και της φυσικής κατάστασης.
Όταν γύρισα από την Σκωτία κατάλαβα πως οι απόψεις μου πάνω στην προπονητική είχαν διαφοροποιηθεί.
Μετά την περίοδο που δούλευα ως προπονητής στον τομέα των υποδομών, πήγα ως βοηθός του Μπόμπυ Ρόμπσον στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Το πρώτο μου βήμα ήταν να μελετήσω, το δεύτερο ήταν να αναπτύξω νεαρούς παίκτες, και το τρίτο ήταν να δουλέψω δίπλα σε ένα πολύ μεγάλο προπονητή σε επαγγελματικό επίπεδο.
Επαναλαμβάνω όμως πως αυτή η διαδικασία έγινε βήμα-βήμα.
 

2) Πως η μετακίνησή σας από την Πορτογαλία στην Ισπανία επηρέασε την εξέλιξή σας ως προπονητής;

Η συνεργασία μου με τον Μπόμπυ Ρόμπσον στην Μπαρτσελόνα αποτέλεσε για μένα ένα μεγάλο κίνητρο αφού πήγαινα σε μία καινούργια χώρα με διαφορετική κουλτούρα.
Έπειτα ανέλαβε ο Λούις Φαν Γκάαλ ο οποίος είχε άλλο στυλ και νέα φιλοσοφία.
Ενώ ο Ρόμπσον ήξερε τα πάντα για μένα, τώρα έπρεπε να αποδείξω την αξία μου στον Φαν Γκάαλ και να υιοθετήσω την ολλανδική σχολή και γενικότερα ένα καινούργιο τρόπο προπονητικής.
Η σχολή του Άγιαξ, ο τρόπος που ο Φαν Γκάαλ αντιλαμβανόταν το ποδόσφαιρο ήταν μία νέα περιπέτεια για μένα.
Μετά από 4 χρόνια στη Μπαρτσελόνα και σε ηλικία 34 ετών επέστρεψα στην Πορτογαλία. Μπορεί να φαινόμουν νέος αλλά ήμουν προετοιμασμένος για να γίνω πρώτος προπονητής και η πορεία μου είχε πολλές σημαντικές εμπειρίες.
 

3) Πως ήταν η επιστροφή σας στην Πόρτο σαν πρώτος προπονητής;

Οι πρώτοι 6 μήνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι γιατί η ομάδα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Αυτή η περίοδος όμως με βοήθησε να καταλάβω την ομάδα και να προετοιμαστώ για την επόμενη χρονιά. Άλλαξα παίκτες και αναδιοργάνωσα την ομάδα και ήταν μία κρίσιμη χρονική στιγμή για το σύλλογο. Η επόμενη σαιζόν ήταν φανταστική γιατί κερδίσαμε το κύπελο ΟΥΕΦΑ και κάναμε το τρέμπλ στην Πορτογαλία. Αυτή η χρονιά μας προετοίμασε για την επόμενη γιατί το επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ είναι σαφώς πιο υψηλό.
Η αυτοπεποίθηση ήταν μεγάλη και οι παίκτες ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα ταξίδια στο Μάντσεστερ ή στη Μαδρίτη. Η διαδικασία ήταν μεγάλη και τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Στην πορεία της διαδρομής, επηρεάστηκα από μερικούς ανθρώπους αλλά δεν είμαι ο τύπος που θα ακολουθήσω τυφλά την φιλοσοφία κάποιου. Για παράδειγμα, έχω ακόμα στο μυαλό μου μερικές ασκήσεις που έκανες στην Σκωτία, αλλά από αυτές προσπάθησα να αναπτύξω τις δικές μου παραλλαγές.
Το ίδιο συνέβη με τον Μπόμπυ Ρόμπσον και τον Λούις Φαν Γκάαλ.
Ακόμα και όταν έκανα ταξίδια σε όλο τον κόσμο για να βρω ταλέντα για τον Ρόμπσον είχα τις δικές μου ιδέες. Πάντα λέω στους νεαρούς παίκτες που θέλουν να με ακολουθήσουν ότι αυτά που λέω δεν είναι η απόλυτη αλήθεια. Πάντα προσπαθούσα να μαθαίνω και οι άνθρωποι σαν τον Φαν Γκάαλ με προκαλούσαν.
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς που ήμουν στην Μπαρτσελόνα, για παράδειγμα, μου ανατέθηκε να πηγαίνω την ομάδα σε κάποια φιλικά και ο Φαν Γκάαλ βιντεοσκοπούσε τον τρόπο που εγώ χειριζόμουν τις καταστάσεις.
Προετοιμαζόμουν να πάρω τον πλήρη έλεγχο μιας ομάδας και είχα αναπτύξει την αυτοπεποίθησή μου και την αυτογνωσία μου.
Αυτοπεποίθηση και όχι υπεροψία. Είμαι ανοιχτός στους ανθρώπους και οι φίλοι μου και εγώ γελάμε μόλις διαβάζουμε άρθρα τα οποία με χαρακτηρίζουν ως υπερόπτη καθώς ξέρουν πως δεν είναι αλήθεια. Από την πλευρά μου εγώ επικεντρώνομαι στη δουλειά μου και όταν λέω «πιστεύω πως σήμερα θα κερδίσουμε» απλώς λέω αυτό που οι περισσότεροι προπονητές νομίζουν πριν από κάθε παιχνίδι. Όταν οι παίκτες βλέπουν πως είσαι δυνατός και πιστεύεις σε αυτούς, τους βοηθάει ώστε να έχουν την κατάλληλη συμπεριφορά
 

4) Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που συνειδητοποιήσατε πως ήσασταν στο δρόμο για την επιτυχία;

Ναι. Η Πορτογαλία είναι σαν την Σκωτία. Μπορεί να είσαι βασιλιάς στη χώρα σου αλλά στο εξωτερικό δεν σε αναγνωρίζουν, και φυσικά οι συμπατριώτες σου αναρωτιούνται αν μπορείς να κάνεις διεθνή καριέρα. Είναι πολύ σημαντικό για μένα η δουλειά κάποιου να γίνεται γνωστή και εκτός των συνόρων της χώρας του. Η σημαντική στιγμή για μένα στην Ευρώπη ήταν όταν κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας στα προημιτελικά του κυπέλου ΟΥΕΦΑ. Τότε είχαμε χάσει το πρώτο παιχνίδι στην έδρα μας και καμία πορτογαλική ομάδα δεν είχε κερδίσει ποτέ έναν πόντο στην Ελλάδα. Νικήσαμε 2-0 και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως είχα ξεφύγει πλέον από τα επίπεδα της χώρας μου και πήγαινα σε ευρωπαϊκά. Όταν αργότερα κερδίσαμε την Σέλτικ στον τελικό του ΟΥΕΦΑ, έκανα το δεύτερο μεγάλο βήμα στην καριέρα μου γιατί συνειδητοποίησα πως έκανα επιτυχία σε διεθνές επίπεδο και θα μπορούσα να πάω σε ψηλότερα πράγματα.
 

5) Σε ποιο σημείο δίνετε περισσότερη έμφαση στις προπονήσεις σας;

Έχω ένα πλάνο από την αρχή της σαιζόν και προσπαθώ να το τηρώ. Επικεντρώνομαι περισσότερο στις ιδέες που έχω για την τακτική της ομάδας. Μετά τις γράφω αυτές, και τις δίνω σε όλους στην ομάδα. Η τακτική βρίσκεται στον πυρήνα της όλης διαδικασίας. Όπως σου είπα και πριν πιστεύω στην σφαιρική μέθοδο. Ο γυμναστής μου για παράδειγμα, δουλεύει μαζί μου στα συστήματα τακτικής και με συμβουλεύει στο χρόνο, στην απόσταση, και στο χώρο.
Πρώτα θέλω να αναπτύξω τις μεθόδους τακτικής του παιχνιδιού, πώς να πρεσάρω, πότε να πρεσάρω, μεταβάσεις, κατοχή μπάλας, τοποθετήσεις. Έπειτα έρχονται τα άλλα πράγματα όπως είναι ο τομέας της φυσικής κατάστασης και η ψυχολογία που είναι μέσα στις ασκήσεις. Η ατομική δουλειά πάνω σε ένα παίκτη γίνεται όταν βλέπουμε ότι αυτό είναι απαραίτητο. Συχνά χωρίζουμε τους παίκτες σε γκρουπ ανάλογα με την κατάστασή τους και το χρόνο συμμετοχής τους. Η έμφαση δίνεται πάντοτε στην τακτική.
 

6) Πως θα περιγράφατε το στυλ σας ως προπονητής;

Πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει και σήμερα είμαι διαφορετικός απ’ότι ήμουν πριν από 5 χρόνια. Όσον αφορά το παιχνίδι, έχω γίνει περισσότερο αναλυτικός, όταν η ομάδα μου μπαίνει στα αποδυτήρια στο ημίχρονο, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να την βοηθήσω εκείνη τη στιγμή. Είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους παίκτες κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού ματς και γι’αυτό δεν φωνάζω τόσο πολύ και κρατάω σημειώσεις, αλλά μόνο στο πρώτο ημίχρονο. Το δεύτερο ημίχρονο μπορώ να το αναλύσω στο σπίτι. Στην ανάπαυλα του ημιχρόνου στα αποδυτήρια, όταν μιλάω προσπαθώ να κοντρολάρω τα συναισθήματά μου και να γίνω αυτός που χρειάζεται η ομάδα μου. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να είμαι πολύ ψύχραιμος ή πολύ συναισθηματικός όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν. Πάντα θα έχω ένα χαρακτηριστικό συναίσθημα εκείνη τη στιγμή για να περάσω στους παίκτες τις παρατηρήσεις μου στον τομέα της τακτικής.
Πάντα υπάρχει κάτι να πεις στους παίκτες στο ημίχρονο, αλλά μετά το παιχνίδι δεν πρέπει να πεις ούτε μία λέξη γιατί τότε οι ποδοσφαιριστές δεν είναι δεκτικοί.
Γενικώς θα έλεγα πως έχω ένα ευέλικτο στυλ, παρόλα αυτά όμως είμαι πολύ απαιτητικός κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Πάντα ήμουν τυχερός και είχα πολλά γήπεδα στα προπονητικά κέντρα, και μπορούσα να προετοιμάζω τις προπονήσεις μου με τέτοιο τρόπο ώστε να πηγαίνω από τη μία κατάσταση στην άλλη με αποτελεσματικότητα. Στοχεύουμε στην ποιότητα με μεγάλη ένταση. Οι παίκτες θέλουν να δουλεύουν, είτε είναι στην Πορτογαλία, είτε στην Αγγλία, είτε στην Ισπανία όταν η προπόνηση είναι καλά οργανωμένη, και γνωρίζουν τον σκοπό που γίνεται η κάθε άσκηση.
 

7) Έχοντας κερδίσει το κύπελο ΟΥΕΦΑ και το Τσάμπιονς Λιγκ, ποια είναι η γνώμη σας γι’αυτές τις διοργανώσεις;

Το στοιχείο του «νοκ-άουτ» σε κάθε μεγάλη διοργάνωση είναι πολύ συναρπαστικό. Κάθε ομάδα πρέπει να προετοιμαστεί για να πάρει ένα αποτέλεσμα εκτός έδρας.
Με την Πόρτο προσπάθησα να παίξουμε εκτός έδρας ακριβώς με την ίδια νοοτροπία όπως και μέσα στην έδρα μας. Όταν θέλεις να κερδίσεις μία διοργάνωση δεν μπορείς να παίζεις με τρελό τρόπο μέσα στην έδρα σου, και μόλις βγαίνεις εκτός να κλείνεσαι πίσω για να κρατήσεις το αποτέλεσμα. Στο κύπελο ΟΥΕΦΑ, τα αποτελέσματά μας με την Πόρτο ήταν περίπου τα ίδια εντός και εκτός. Όταν προετοίμαζα τη Πόρτο για το Τσάμπιονς Λιγκ κανόνισα πολλά φιλικά πριν ξεκινήσει η σαιζόν και είδα αρκετά διαφορετικά συστήματα και διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στο παιχνίδι. Για να κερδίσεις το Τσάμπιονς Λιγκ πρέπει να έχεις πολύ δυνατή ομάδα αλλά και τύχη, όπως για παράδειγμα το γκολ που βάλαμε στο τελευταίο λεπτό εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ( αν και πιστεύω ότι το αξίζαμε ). Στο πολύ υψηλό επίπεδο και στο δρόμο για τον τελικό υπάρχουν ελάχιστες διαφορές μεταξύ των ομάδων και δεν σημαίνει τίποτα αν αντιμετωπίζεις την Ρεάλ ή την Μπάγερν. Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι η καλύτερη διοργάνωση και δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Πρέπει να πω ότι για μένα, ήταν μεγαλύτερο το συναίσθημα όταν κερδίσαμε το κύπελο ΟΥΕΦΑ εναντίον της Σέλτικ, απ’ότι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Μονακό, εξαιτίας του παιχνιδιού. Το ματς με την Σέλτικ ήταν δραματικό μέχρι το τελευταίο λεπτό ( έστειλαν μέχρι και τον τερματοφύλακά τους μέσα στην περιοχή για το κόρνερ στα τελευταία δευτερόλεπτα ). Όταν τα πράγματα ηρέμησαν έπειτα το Τσάμπιονς Λιγκ αποτελούσε το μεγαλύτερο βραβείο. Προσωπικά, τη νύχτα που κερδίσαμε το Τσάμπιονς Λιγκ ήταν πολύ δύσκολα για μένα επειδή είχα αντικρουόμενα συναισθήματα ξέροντας πως μπορεί να έφευγα από την ομάδα.
 

8) Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας για το ΕURO 2004;

Πιστεύω πως η Ελλάδα στο ΕURO 2004 έμοιαζε με την Πόρτο στο Τσάμπιονς Λιγκ, επειδή η δύναμη της ομάδας και η έντονη επιθυμία για την επιτυχία έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο. Νομίζω πως η Ελλάδα βήμα-βήμα κέρδισε την αυτοπεποίθησή της, είχε πίστη στη νίκη και σίγουρα οργάνωση.
Όπως πολλοί άλλοι έτσι και εγώ πιστεύω πως οι παίκτες-αστέρια σε αυτή τη διοργάνωση απέδωσαν πιο κάτω από το μέτριο.
Επίσης σε χώρες όπου η Εθνική χτίζεται με παίκτες από μία ή δύο ομάδες, όπως η Ελλάδα, αποτελεί πλεονέκτημα. Στις χώρες που υπάρχουν πολλά λεφτά αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί οι ποδοσφαιριστές είναι διασκορπισμένοι σε πολλές ομάδες.
Πρέπει να πω ότι η Πορτογαλία σαν χώρα έκανε καταπληκτική διοργάνωση και η ομάδα της τα πήγε πολύ καλά. Η εικόνα της χώρας βελτιώθηκε με το ΕURO 2004.
Καθώς μιλάμε για εθνικές ομάδες μπορώ να σου πω πως θα ήθελα μια μέρα να γίνω προπονητής της Πορτογαλίας, αλλά όχι τώρα. Δεν θα ήθελα να τελειώσω την καριέρα μου χωρίς να έχω γίνει τεχνικός της ομάδας της χώρας μου.
 

9) Υπάρχουν κάποιοι κανονισμοί που δεν σας βρίσκουν σύμφωνο;

Στην Τσέλσι είμαι εκνευρισμένος επειδή πολύ συχνά οι αντεπιθέσεις μας αποκόπτονται με «τεχνικά» φάουλ και δεν δίνονται κίτρινες κάρτες. Μερικές ομάδες είναι πολύ επιδέξιες σε αυτό. Επίσης ο κανονισμός του οφσάιντ θεωρώ ότι είναι ασαφής, και πρέπει να είναι δύσκολο για τους διαιτητές να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις.


 

10) Ποιες είναι οι ικανότητες που θέλετε να έχει ένας παίκτης;

Πάλι η άποψή μου είναι σφαιρική. Έχω στο μυαλό μου κάποιες προδιαγραφές που πρέπει να έχει ένας παίκτης για τη θέση που αγωνίζεται, για την προσωπικότητά του, για τις αθλητικές ικανότητες, τις δεξιότητες κ.τ.λ. Φυσικά αν ένας παίκτης υπολείπεται σε ταχύτητα, δεν έχει καμία τύχη στο σημερινό ποδόσφαιρο. Εντάξει, μπορεί να έχεις έναν χαφ που να είναι έξυπνος παίκτης και να μπορεί να αποδίδει καλά, παρά τον υψηλό ρυθμό του παιχνιδιού. Επίσης στο αγγλικό ποδόσφαιρο, τα πλάγια μπακ που δεν έχουν αρκετό ύψος, μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα από την τακτική των μεγάλων μπαλιών που εφαρμόζουν πολλές ομάδες.
 

11) Ποιες είναι οι τάσεις στην τακτική, που εφαρμόζουν οι ομάδες υψηλού επιπέδου;

Οι μεταβάσεις έχουν γίνει πολύ σημαντικές. Όταν ο αντίπαλος οργανώνεται αμυντικά, είναι πολύ δύσκολο να σκοράρεις. Η στιγμή που ο αντίπαλος θα χάσει τη μπάλα αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία να εκμεταλλευτείς το γεγονός πως κάποιος παίκτης της άλλης ομάδας είναι εκτός θέσης. Παρόμοια όταν εμείς χάνουμε τη μπάλα, πρέπει να αντιδρούμε άμεσα. Στην προπόνηση μερικές φορές κρατάω «πίσω» από τη μπάλα το ελάχιστο 5 παίκτες για την περίπτωση που χάσουμε την κατοχή, να είμαστε σε θέση να έχουμε ένα καλό αμυντικό σχήμα. Οι παίκτες πρέπει να μάθουν να διαβάζουν το παιχνίδι, δηλαδή πότε πρέπει να πρεσάρουν και πότε να επιστρέψουν στις αμυντικές τοποθετήσεις τους. Όλοι πλέον λένε πως τα παιχνίδια κερδίζονται με τις στημένες φάσεις, αλλά εγώ νομίζω πως είναι θέμα σωστών μεταβάσεων.
 

12) Τι σας απασχολεί περισσότερο στο σημερινό ποδόσφαιρο;

Μέσα στον αγωνιστικό χώρο, με ενοχλούν οι συνεχείς διακοπές του παιχνιδιού και ο χαμένος χρόνος. Σκέψου ποια είναι η καθαρή διάρκεια ενός παιχνιδιού εξαιτίας κάποιων που χειρίζονται έξυπνα τον χρόνο.
 

13) Πως η γρήγορη άνοδος στην κορυφή, επηρέασε τον τρόπο ζωής σας και εσάς σαν άνθρωπο;

Κανένας δεν με ήξερε και ξαφνικά σε 2 σαιζόν είμαι γνωστός παντού. Φυσικά μαθαίνεις να ζεις με την πίεση και την δημοσιότητα. Η ζωή μου αλλά και της οικογένειάς μου έχει αλλάξει. Όλο αυτό βέβαια είναι μέρος της δουλειάς μας και πρέπει να το αντιμετωπίζεις.
Παρόλα αυτά όμως, έχω μία αρχή η οποία είναι ότι ποτέ δεν χάνω μία προπόνηση για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα της ζωής μου. Πιστεύω πως τα επαγγελματικά καθήκοντα είναι κυριότερα από άλλες δραστηριότητες.
Για μένα το ποδόσφαιρο είναι η δουλειά μου, αλλά και το πάθος μου.

Leave your comments

Guest
Σάββατο, Αύγουστος 19, 2017
0 characters
terms and condition.
  • No comments found